7 Σεπτεμβρίου, Μνήμη Καπετάν Βαγγέλη Φωτιάδη και Αρίσταρχου Τσαμασλίδη

Σαν σήμερα, 7-9-1967
άφησε την τελευταία του πνοή ο σωτήρας των Ελλήνων του Ατά παζάρ,Καπετάν Βαγγέλης Φωτιάδης.

Ο καπετάν Βαγγέλης γεννήθηκε το 1895 στο Σατουρβάν του Ατά παζάρ.
Βγήκε στο βουνό για λόγους τιμής και συγκρότησε αντάρτικο με 500 ενόπλους.
Πολέμησε αδίστακτα Τσέτες,Τσανταρμάδες,και στρατιώτες ως τον ξερριζωμό.

Στις 30 Ιουνίου του 1920 είπαν ότι η Ελλάς έφτασε στην Προύσα.

Μάζεψαν όλους τους ικανούς Χριστιανούς από 18-55 ετών για να ετοιμάσουν χαρακώματα στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας.
Από τα χωριά Κεστανέπουνάρ, Κίρεζλι, Γάσπαση,Τσοπάνγιατάχ συγκεντρώθηκαν 145 παλληκάρια.Τα 22 από το Τσοπάνγιατάχ τα πήγαν στην Ακτή κοντά στη Μαύρη θάλασσα και τα δολοφόνησαν με μαχαίρι.
120 κατέβασαν με νταούλια και ζουρνάδες στο τουρκοχώρι Κοτσάαλή.
Έβαλαν τους Έλληνες να χορέψουν τον τελευταίο χορό,τον χορό του θανάτου και κατόπιν τους οδήγησαν στον τόπο της εκτελέσεως,κοντά στη Μαύρη θάλασσα στις εκβολές του ποταμού Γουίν.
Οι μελλοθάνατοι χαιρέτησαν ηρωικά.
"Εμάς ας σκοτώσετε. Ζήτω η Ελλάδα !"

Μετά τη δολοφονία, οι Τσέτες μπήκαν στα χωριά,οι Έλληνες φύγαν στα βουνά, έκλεψαν, λεηλάτησαν ότι πολύτιμο υπήρχε και τα έκαψαν.
Ο καπετάν Βαγγέλης συγκέντρωσε όλους τους κρυμμένους Έλληνες ,τους προστάτευσε με σώμα επίλεκτων ,πέρασαν τον ποταμό Σαγγάριο, τους οδήγησε σώους την Νικομήδεια και τους παρέδωσε στην Ελληνικό Στρατό.Μετά από πολλές περιπέτειες έφτασαν στην Ελλάδα.
Στην Ελλάδα ο καπετάνιος δεν παντρεύτηκε, δεν άφησε απογόνους.
Συγχωριανοί του ζουν στη Μάνδρα Ξάνθης.
Σε μία συμπλοκή για πολιτικούς λόγους έχασε το ένα του χέρι.
Η Ελληνική μητριά πολιτεία δεν αναγνώρισε καμμία τιμή ούτε αποκατάσταση στον Καπετάν Βαγγέλη όπως και σε κανέναν άλλο οπλαρχηγό του Αντάρτικου στον Πόντο.
Που έγραψαν ένα έπος αντίστοιχο του 1821.
Έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του με τη συνδρομή ευγνωμόνων διασωθέντων κυρίως στην Νέα Νικομήδεια Ημαθίας και το Μεσημέρι Θεσσαλονίκης.
Συγχωρέθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1967.

Παραμένει αδικημένος και μετά θάνατον.

Σαν σήμερα, 7-9-2017
συγχωρέθηκε ο Αρίσταρχος Τσαμασλίδης, ιατρός που διέσωσε την ιστορία του Καπετάν Βαγγέλη και των χωριών του Ατά παζάρ.

Ο Αρίσταρχος Τσαμασλίδης έφυγε 81 ετών στις 7-9-2017.
Ήταν το πρώτο από τα 5 παιδιά του Γεωργίου Τσαμασλίδη, που πολέμησε στο Ελληνοαλβανικό μέτωπο και γύρισε με κομμένο το δεξί πόδι. Όντας ιδιαίτερα ευφυής ο Αρίσταρχος, στο Δημοτικό περνούσε τις τάξεις  γρηγορότερα από τους συνομηλίκους του.Τελείωσε σε μικρή ηλικία το Γυμνάσιο.
Ήθελε να σπουδάσει γιατρός αλλά τα οικονομικά της οικογένειας δεν το επέτρεπαν. Εκείνη την εποχή ένα βιβλίο Ιατρικής  στοίχιζε 5000 δρχ που ήταν ο μισός προϋπολογισμός μιας χρονιάς.
Συγγενής  του τον συμβούλεψε να δώσει εξετάσεις στη Στρατιωτική Ιατρική.Ήρθε 2ος σε βαθμολογία. Ο πρώτος ήταν  γιος Στρατηγού και τον έβαλαν πρώτο τιμής ένεκεν. Ρουσφέτι στο ρουσφέτι όμως,ο ένας γιος βουλευτή, ο άλλος στρατιωτικού και πάει λέγοντας ,τον Αρίσταρχο τον άφησαν απ΄έξω.
Ξαναδίνει την επόμενη χρονιά και κατατάσσεται 4ος.Τότε ένας συγγενής  τους, στρατιωτικός γιατρός πάει στον πατέρα του και τον συμβουλεύει."Γιώργο, άμα δεν πας στην Αθήνα στον υπουργό, το παιδί θα μείνει πάλι απ΄έξω".Είχαν ένα μακρινό συγγενή, βουλευτή,ονόματι Τσακιρίδη στην Κοζάνη. Πάει ο κυρ Γιώργης στο βουλευτή, του εκθέτει την υπόθεση, εκείνος υποσχέθηκε ότι θα μεριμνήσει αλλά ο πατέρας  πίστεψε ότι θα τον γελάσει.
Στην Αθήνα εκείνο τον καιρό μπορούσε να πάει κανείς από την Κοζάνη, Από τη Θεσσαλονίκη δεν είχε δρόμο απ΄ευθείας.Κοζάνη, Σαραντάπορο,Μπράλλο, Αθήνα.Είχε ο κυρ Γιώργης ένα ταγάρι με ψωμί και τυρί και κίνησε για την Αθήνα.Πάει στο υπουργείο (ποιό ;).Mπαίνει μέσα και τους λέει, είμαι ο Γεώργιος Τσαμασλίδης, άφησα τα πόδια μου στα βουνά της Αλβανίας, θέλω να δω τον υπουργό.Δεν του δώσαν σημασία.Σηκώνει  το μπαστούνι κι απειλεί : "Έχω 4 χειροβομβίδες στο ταγάρι, αν δεν με δεχτεί, θα σας πάρω όλους μαζί μου".
Τον στέλνουν στον Γενικό Γραμματέα.Τον ρωτάει ο κυρ Γιώργης : "Εσύ ποιός είσαι ; ""Ο Γενικός Γραμματέας  τάδε""Σας είπα θέλω να δω τον υπουργό, θα τινάξω το κτίριο στον αέρα".
Τον δέχτηκε ο υπουργός, του εξέθεσε την υπόθεση, έκανε ένα τηλεφώνημα ο υπουργός , μπήκε ο Αρίσταρχος στη σχολή .
Την εποχή εκείνη τα βιβλία της σχολής ήταν ακριβά.Ο ίδιος κατέγραψε τις σημειώσεις του στο μάθημα της Παθολογικής Ανατομικής **κι αυτές τις σημειώσεις, ο ένας με τον άλλον τις χρησιμοποιούσαν οι φοιτητές για το μάθημα. Λέγεται ότι ακόμη αυτό το σύγγραμμα διδάσκονται στο πέμπτο έτος.
Τελειώνει ,τον στέλνουν στην Αλεξανδρούπολη.Εκεί από ανθυπίατρος έγινε υπίατρος.Μ΄ένα ποδήλατο πήγαινε 40 χλμ και φρόντιζε τους ασθενείς του.
Στα 27 του παθαίνει μια ασθένεια του νευρικού συστήματος.Πάει ο αδελφός του Στάθης, τον παίρνει με το τραίνο, ο Αρίσταρχος με φρικτούς πόνους, τον φέρνει στο 424 στρατιωτικό νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης. . Έφεραν δυο κορυφαίους Άγγλους γιατρούς,τον εξετάζουν, δεν μπόρεσαν  να καταλήξουν σε διάγνωση. Από ΄κει τον μεταφέρουν στο 401 στρατιωτικό νοσοκομείο στην Αθήνα. Μετά από εξετάσεις καταλήγουν στη διάγνωση κι ότι είναι ανίατη και δεν μπορούν να του προσφέρουν τίποτα ιατρικά.
Του ζήτησαν να επιλέξει : να του αφήσουν το πτυχίο ιατρικής ή να του βγάλουν σύνταξη.
Εκείνος είπε: "27 χρονών παιδί είμαι, αφήστε μου το πτυχίο και θα γίνω μόνος μου καλά."
Κάποια στιγμή έρχεται στην Ελλάδα ένας φημισμένος Άγγλος ομοιοπαθητικός γιατρός .Στέλνει μια συνάδελφό του , που εμπιστευόταν, γιατρό που είχε σπουδάσει στη Ρωσσία, την Ηρώ ,που του έκανε και φυσιοθεραπείες,να ακούσει και να του μεταφέρει τι είπε ο Άγγλος και να ζητήσει τι συγγράματα να μελετήσει.
Μελέτησε τα συγγράματα της Ομοιοπαθητικής***, πίστεψε ότι βρήκε μέσα απ΄αυτό την αιτία της πάθησής του κι έγινε από τους πρωτοπόρους στην Ομοιοπαθητική στην Ελλάδα. Όσοι βγήκαν μετά ,από τα χέρια του πέρασαν.Πίστευε ο ίδιος και οι συγγενείς του ότι η παράταση της  ζωής του προήλθε από αυτά τα φάρμακα.
Όσο για την αιτία, έλεγε, τον παππού του στον Πόντο τον τσίμπησε ένα δηλητηριώδες φίδι.Όποιον τσιμπούσε πέθαινε, αλλά αυτός ήταν ο πρώτος παλαιστής, γερό κόκκαλο. Μετά από 8 ημέρες που χαροπάλευε, συνήλθε.Κληρονόμησε την ασθένεια η πρώτη του κόρη κι από εκείνην ο πρώτος της γιος, δηλαδή ο Αρίσταρχος.
Σ ΄όλη του τη ζωή μάζευε στοιχεία ιστορικά για τον τόπο καταγωγής του και γενικότερα για την Ιστορία της Γενοκτονίας. Είχε δεχθεί απειλές για τη ζωή του. Ήθελε να εκδοθούν μετά το θάνατό του.
"Εμείς ξαναρριζώσαμε, χτίσαμε το σπιτικό μας, δημιουργήσαμε.Οι νεκροί μας έμειναν εκεί, όπου χύθηκε το αίμα τους, για να θυμίζουν ότι και ΄κείνα τα μέρη ήταν Ελληνικά και οι "φίλοι που δεν έχουν ντροπή"
τα έδωσαν βορά στις ορδές του Αττίλα.
Αυτήνοι όταν έχουν το ζόρι,θα ζητήσουν και θα ξαναζητήσουν τη βοήθειά μας,ενώ οι ύαινες θα γελογαυγίζουν πάνω από τα απομεινάρια κάποιου λεσιού, ότι όλοι τρώνε από μας, όμως μένει κάποια μαγιά και ξαναγεννιώμαστε και αυγατίζουμε..."

Αρίσταρχος Τσαμασλίδης,ιατρός

Αιωνία η μνήμη.



(Η σημερινή μορφή του μνήματος του Καπετάν Βαγγέλη Φωτιάδη στη Νέα Νικομήδεια Ημαθίας)